چهل درجه

اتل متل یه مادر

مرتضی درخشان — Wed, 16 May 2012 11:49:56 GMT

مرحوم ابوالفضل سپهر

اتل‌ متل‌ یه‌ مادر
نحیف‌ و زار و خسته‌
با صورتی‌ حزین‌ و
دستایی‌ پینه‌ بسته‌

بپرس‌ ازش‌ تا بگه‌
چه‌ جور میشه‌ سوخت‌ و ساخت‌
با بیست‌ هزار تومن‌ پول‌
اجاره‌ خونه‌ پرداخت‌

اجاره‌های‌ سنگین‌
خرج‌ مدرسه‌ ما
خرج‌ معاش‌ خونه‌
خرج‌ دوای‌ مینا

بپرس‌ ازش‌ تا بگه‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
با سیلی‌ جای‌ سرخاب‌
صورتا رو قشنگ‌ کرد

بپرس‌ ازش‌ تا بگه‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
یااینکه‌ بی‌ رنگ‌ مو
موی‌ سیاهو رنگ‌ کرد

وقتی‌ که‌ گفتند بابا
تو جبهه‌ها شهید شد
خودم‌ دیدم‌ یک‌ شبه‌
چند تا موهاش‌ سفید شد

می‌ خوای‌ بدونی‌ چرا
نصف‌ موهاش‌ سفیده‌؟
بپرس‌ که‌ بعد بابا
چی‌ دیده‌، چی‌ کشیده‌

یا میره‌ داروخانه‌
برا دوای‌ مینا
یا که‌ میره‌ سمساری‌
یا که‌ بهشت‌ زهرا(س‌)

یه‌ روز به‌ دنبال‌ وام‌
مامان‌ میره‌ به‌ بنیاد
یه‌ روز به‌ دنبال‌ کار
پیرِ آدم‌ درمیاد

هر وقت‌ به‌ مامان‌ میگم‌:
«طعم‌ غذات‌ عالیه‌»
مامان‌ با گریه‌ میگه‌:
«جای‌ بابات‌ خالیه‌»

بعضی‌ روزا که‌ توی‌
خونه‌ غذا نداریم‌
غذای‌ روز قبلو
برا مینا میذاریم‌

مینا با غم‌ میپرسه‌:
«غذا فقط‌ همینه‌؟»
مامان‌ با گریه‌ میگه‌:
«بابات‌ کجاس‌ ببینه‌؟»

وقتی‌ که‌ بیست‌ می‌گیرم‌
میاد پیشم‌ میشینه‌
نوازشم‌ می‌کنه‌
نمره‌ها مو می‌بینه‌

میگم‌: «معلمم‌ گفت‌
که‌ نمره هات‌ عالیه‌»
مامان‌ با گریه‌ میگه‌:
«جای‌ بابات‌ خالیه‌»

یه‌ بار گفتم‌: «مامان‌ جون‌
این‌ آقا بقالیه‌
با طعنه‌ گفت‌ تو خونه‌
جای‌ بابات‌ خالیه‌؟»

تا حرف‌ من‌ تموم‌ شد
با دست‌ تو صورتش‌ زد
با گریه‌ گفت‌: «ای‌ خدا
بی‌شرفی‌ تا این‌ حد؟»

میگم‌ : «مامان‌ راست‌ بگو
اگه‌ بابا دوست‌ داشت‌
چرا ازت‌ جدا شد
پس‌ چرا تنهات‌ گذاشت‌؟»

چشم‌ میدوزه‌ تو چشمام‌
لب‌ میگزه‌ ، می‌خنده‌
بیرون‌ میره‌ از اتاق‌
محکم‌ در و می‌بنده‌

رفتم‌ و از لای‌ در
توی‌ اتاقو و دیدم‌
صدای‌ گریه‌هاشو
از لای‌ در شنیدم‌

داشت‌ با بابام‌ حرف‌ میزد
چشاش‌ به‌ عکس‌ اون‌ بود
انگار که‌ توی‌ گلوش‌
یه‌ تیکه‌ استخون‌ بود

«مرتضی‌ جون‌ میدونم‌
زنده‌ای‌ و نمردی‌
بعد خدا و مولا
ما رو به‌ کی‌ سپردی‌؟

دست‌ خوش‌ آقا مرتضی‌
خوش‌ به‌ حالت‌ که‌ رفتی‌
ما اینجا مستأجریم‌
تو اونجا جا گرفتی‌؟

خواستگاریم‌ یادته‌؟
چند تا سکه‌ مهرمه‌
مهریه‌ مو کی‌ میدی‌؟
گره‌ توی‌ کار مه‌

مهریه‌مو کی‌ میدی‌
دختر مون‌ مریضه‌
بیاببین‌ که‌ موهاش‌
تند تند داره‌ میریزه‌

مهریه‌مو کی‌ میدی‌؟
اجاره‌ خونه‌ داریم‌
صاحب‌ خونه‌ می‌گفتش‌
دیگه‌ مهلت‌ نداریم‌

امروز که‌ صاحب‌ خونه‌
اومد برا اجاره‌
همسایمون‌ وقتی‌ گفت‌
مهلت‌ بده‌ نداره‌

یهو تو کوچه‌ داد زد:
اینا همش‌ بهونه‌اس‌
دق‌ّ اجاره‌ داره‌
دردش‌ اجاره‌ خونه‌اس‌

به‌ من‌ چه‌ شوهرش‌ رفت‌
یا که‌ زن‌ شهیده‌
خونه‌ اجاره‌ کرده‌
یا خونه‌ مو خریده‌؟

درد دل‌ خسته‌مو
فقط‌ برا تو گفتم‌
چون‌ از تموم‌ مردم‌
«به‌ من‌ چه‌» می‌شنفتم‌

میگم‌ خونه‌ نداریم‌
خیلی‌ مریضه‌ بچه‌
سایة‌ سرنداریم‌
همه‌ میگن‌ «به‌ من‌ چه‌»

با آه‌ خود به‌ عکس‌
بابا جونم‌ جون‌ میده‌
چادرو وَرمیداره‌
موهاشو نشون‌ میده‌

صورتشو میذاره‌
روصورت‌ شهیدش‌
بابام‌ نگاه‌ می‌کنه‌
به‌ موهای‌ سفیدش‌

اشک‌ مامان‌ می‌ریزه‌
روصورت‌ باباجون‌
بابام‌ گربه‌ میکنه‌
برای‌ غمهای‌ اون‌

بابا با چشماش‌ میگه‌
قشنگ‌ِ مهر بونم‌
همسر خوب‌ و تنهام‌
غصه‌ نخور می‌دونم‌

اتل‌ متل‌ یه‌ مادر
نحیف‌ و زار و خسته‌
با صورتی‌ حزین‌ و
دستای‌ پینه‌ بسته‌

دستای‌ پینه‌دارش‌
عجب‌ حماسه‌ سازه‌
دستایی‌ که‌ شوهرش‌
خیلی‌ به‌ اون‌ مینازه‌

دستایی‌ که‌ پرچم‌ِ
بابا رو ورمیداره‌
توی‌ خزون‌ غیرت‌
دستایی‌ که‌ بهاره‌

دستایی‌ که‌ عینهو
دست‌ بابا می‌مونه‌
نمی‌ذاره‌ سلاح‌ِ
بابام‌ زمین‌ بمونه‌

دستی‌ که‌ بچه‌هاشو
بسیجی‌ بار میاره‌
بذر غیرت‌ و ایمان‌
تو روحشون‌ میکاره‌

درسته‌ که‌ شوهرش‌
تو جبهه‌ها شهید شد
درسته‌ که‌ موی‌ اون‌
بعد بابا سفید شد

اما خون‌ بابا و
موهای‌ مادر من‌
وقتی‌ با هم‌ جمع‌ شدن‌
سیلی‌ زدن‌ به‌ دشمن‌

سرخی‌ صورت‌ اون‌
سرخی‌ خون‌ باباست‌
موی‌ سفید مادر
افتخار بچه‌هاست‌

باید فهمیده‌ باشی‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
با سیلی‌ جای‌ سرخاب‌
صورتا رو قشنگ‌ کرد

باید فهمیده‌باشی‌
چه‌ جوری‌ میشه‌ جنگ‌ کرد
یا اینکه‌ بی‌رنگ‌ مو
موی‌ سیاهو رنگ‌ کرد

اتل‌ متل‌ یه‌ مادر
خیلی‌ چیزا میدونه‌
از بی‌مروّتیها
از بازی‌ زمونه‌

ای‌ که‌ در این‌ حوالی‌
غربت‌ مارو دیدی‌
صدای‌ ناله‌های‌
مادرمو شنیدی‌

دست‌ رو گوشات‌ گذاشتی‌
چشماتو خیره‌ کردی‌
زل‌ زدی‌ به‌ مادرم‌
فکر کردی‌ خیلی‌ مردی‌؟

تو که‌ به‌ زخم‌ قلب‌
مامان‌ نمک‌ گذاشتی‌
اگه‌ مامان‌ بمیره‌
مادرمو تو کشتی‌

اگه‌ بابام‌ نبودش‌
هر چی‌ داشتی‌ می‌خوردن‌
مال‌ و منالت‌ که‌ هیچ‌
مادرتم‌ می‌بردن‌

اگه‌ مامان‌ بمیره‌
دق‌ می‌کنم‌، می‌میرم‌
پیش‌ خدا و بابام‌
من‌ جلو تو می‌گیرم

دریاقلی

مرتضی درخشان — Mon, 14 Nov 2011 16:31:51 GMT

استاد محمد رضا ترکی

آن سوی نخلها پُر سرباز دشمن است

این شهر ِ در محاصره، شهر تو و من است

دشمن نفوذ کرده و این شهر بی پناه

اینک به زیر چکمهّ ناپاک دشمن است

دریاقلی! رکاب بزن، یا علی بگو

چشم انتظار همت تو دین و میهن است

ای مرد اهل درد، بنازم به غیرتت

این خانه ها هنوز پر از کودک و زن است

فردا - اگر درنگ کنی- کوچه های شهر

میدان جنگ تن به تن و تانک با تن است

از راه اگر بمانی و روشن شود هوا

تکلیف شهر خاطره های تو روشن است!

دریاقلی! رکاب بزن گرچه سهم تو

از این دیار، ترکش و یک مشت آهن است

دریاقلی! به وسعت دریاست نام تو

تاریخ در تلفظ نام تو الکن است

هی مرد ِ مرد از نفس افتاده ای مگر؟!

همپای مرگ، کار تو امشب دویدن است

چون موجها به دامن ساحل نمی خزی

دریایی و طریقت دریا تپیدن است

سبکبالان

مرتضی درخشان — Sat, 15 Oct 2011 13:21:42 GMT

سبکبالان خرامیدند و رفتند

مرا بیچاره نامیدند و رفتند

سواران لحظه ای تمکین نکردند

ترحم بر من مسکین نکردند

سواران از سر نعشم گذشتند

فغانها کردند و برنگشتند

اسیر و زخمی و بی دست و پا من

رفیقان این چه سودا بود با من؟

رفیقان رسم همدردی کجا رفت؟

جوانمردان جوانمردی کجا رفت؟

مرا این پشت مگذارید بی تاب

گناهم چیست پایم بود در خواب

اگر دیر آمدم مجروح بودم

اسیر غبض و بند روح بودم

در باغ شهادت را نبندید

به ما بیچارگان زآن سو نخندید

رفیقانم دعا کردند و رفتند

مرا زخمی رها کردند و رفتند

رها کردند در زندان بمانم

دعا کردند سرگردان بمانم

شهادت نردبان آسمان بود

شهادت آسمان را نردبان بود

چرا برداشتند این نردبان را؟

چرا بستند راه آسمان را؟

مرا پایی به دست نردبان بود

مرا دستی به بام آسمان بود

شهید تو بالا رفته ای من در زمینم

برادر رو سیاهم شرمگینم

مرا اسب سپیدی بود روزی

شهادت را امیدی بود روزی

در این اطراف دوش ای دل تو بودی

نگهبان دیشب غافل تو بودی

بگو اسب سپیدم را که دزدید

امیدم را امیدم را که دزدید

مرا اسب چموشی بود روزی

شهادت می فروشی بود روزی

شبی چون باد بر یالش خزیدم

به سوی خانه ساقی دویدم

چهل شب راه را بی وقفه راندم

چهل تصویر ساقی نامه خواندم

ببین ای دل چقدر این قصر زیباست

گمانم خانه ساقی همین جاست

دلم تا دست بر دامان در زد

دو دستی سنگ شیون را به سر زد

امیدم مشت نومیدی به در کوفت

نگاهم قفل در میخ غدر کوفت

چه درد است این که در فصل اقاقی

به روی عاشقان در بسته ساقی

بر این در وای من قفلی لجوج است

بجوش ای اشک هنگام خروج است

در میخانه را گیرم که بستند

کلیدش را چرا یا رب شکستند؟

من آخر طاقت ماندن ندارم

خدایا تاب جان کندن ندارم

دلم تا چند یا رب خسته باشد؟

در لطف تو تا کی بسته باشد؟

بیا باز امشب ای دل در بکوبیم

بیا این بار محکمتر بکوبیم

مکوب ای دل به تلخی دست بر دست

در این قصر بلور آخر کسی هست

بکوب ای دل که این جا قصر نور است

بکوب ای دل مرا شرم حضور است

بکوب ای دل که غفار است یارم

من از کوبیدن در شرم دارم

بکوب ای دل که جای شک و ضن نیست

مرا هرچند روی در زدن نیست

کریمان گر چه ستار العیوبند

گدایانی که محجوبند خوبند

بکوب ای دل مشو نومید از این در

بکوب ای دل هزاران بار دیگر

دلا پیش آی تا داغت بگویم

بگوشت قصه ای شیرین بگویم

برون آیی اگر از حفرهء ناز

برویت می گشایم سفرهء راز

نمیدانم بگویم یا نگویم

دلا بگذار تا حالا نگویم

ببخش ای خوب امشب نا توانم

خطا در رفته از دست زبانم

لطیفا رحمت آور من ضعیفم

قویتر از من است امشب حریفم

شبی ترک محبت گفته بودم

میان دره شب خفته بودم

نی ام از ناله شیرین تهی بود

سرم بر خاک طاقت سر نمی سود

زبانم حرف با حرفی نمیزد

سکوتم ظرف بر ظرفی نمیزد

نگاهم خار در جایی نمی کوفت

به چشمم اشک غم پایی نمی کوفت

دلم در سینه قفلی بود محکم

کلیدش بود در دریاچه غم

امیدم گرد امیدی نمی گشت

شبم دنبال خورشیدی نمی گشت

حبیبم قاصدی از پی فرستاد

پیامی با بلوری می فرستاد

که میدانم تو را شرم حضور است

مشو نومید اینجا قصر نور است

الا ای عاشق اندوهگینم

نمی خواهم تو را غمگین ببینم

اگر آه تو از جنس نیاز است

در باغ شهادت باز باز است

نمیدانم که در سر این چه سوداست

همین اندازه می دانم که زیباست

خداوندا چه درد است این چه درد است

که فولاد دلم را آب کرد است

مرا ای دوست شرم بندگی کشت

چه لطف است این مرا شرمندگی کشت

شیمیاییست، مومیایی نیست

مرتضی درخشان — Sat, 08 Oct 2011 12:10:32 GMT

عباس‌ احمدی

خواب دیدی شبی که جلادان فرش‌ دارالخلافه‌ات کردند

گردنت را زدند با ساتور به شهیدان اضافه‌ات کردند

می‌خروشیدی: اینکه می‌بینید شیمیایی است، مومیایی نیست

نه! ابوالهولها نفهمیدند، متهم به خرافه‌ات کردند

چارده سال می‌شود ... یا نه! چارده قرن، سخت می‌گذرد

بی‌قراری مکن، خبر دارم سرفه‌ها هم کلافه‌ات کردند

زخم و کپسولهای اکسیژن، چه می‌آید به صورتت مؤمن!

تو بدانی اگر که تاولها، چقدر خوش‌قیافه‌ات کردند

شهرها برج مست می‌سازند، بُرجها بُت‌پرست می‌سازند

شرق ما حیف، غرب وحشی شد، محو در دودِ کافه‌ات کردند

فکر بال تو را نمی‌کردند، روح ترخیص می‌شد از بدنت

و تو بالای تخت می‌دیدی کفنت را ملافه‌ات کردند

جا ندارند در هبوط خزه سروها ـ جمله‌های معترضه ـ

زود رفتی به حاشیه ‌ای متن زود حرف اضافه‌ات کردند

دسته گل ها

مرتضی درخشان — Mon, 12 Sep 2011 10:50:18 GMT

دسته گل ها دسته دسته می روند از یادها

گریه کن ای آسمان در مرگ طوفان زادها

سخت گمنامید اما ای شقایق سیرتان

کیسه می دوزند با نام شما شیادها

با شما هستم که فردا کاسه ی سرهایتان

خشت می گردد برای عافیت آبادها

غیر تکرار غریبی،هان چه معنا می کنید

غربت خورشید را در آخرین خردادها؛

با تمام خویش نالیدم چو ابری بی قرار

گفتم ای باران که می کوبی به طبل بادها

هان! بکوب اما به آن عاشق ترین عاشق بگو!

زنده ای، ای زنده تر از زندگی در یادها

مثل دریا ناله سر کن در شب طوفان و موج

هیچ چیز از ما نمی ماند مگر فریادها

اتل متل یه بابا

مرتضی درخشان — Sat, 03 Sep 2011 05:03:19 GMT

ابوالفضل سپهر

اتل متل یه بابا

دلیر و زار و بیمار

اتل متل یه مادر

یه مادر فداکار

اتل متل بچه ها

که اونارو دوست دارن

آخه غیر اون دوتا

هیچ کسی رو ندارن

مامان بابا رو می خواد

بابا عاشق اونه

به غیر بعضی وقتا

بابا چه مهربونه

وقتی که از درد سر

دست می ذاره رو گیجگاش

اون بابای مهربون

فحش می ده به بچه هاش

همون وقتی که هرچی

جلوش باشه می شکنه

همون وقتی که هرکی

پیشش باشه می زنه

غیر خدا و مادر

هیچ کسی رو نداره

اون وقتی که باباجون

موجی می شه دوباره

دویدم و دویدم

سر کوچه رسیدم

بند دلم پاره شد

از اون چیزی که دیدم

بابام میون کوچه

افتاده بود رو زمین

مامان هوار می زد

شوهرمو بگیرین

مامان با شیون و داد

می زد توی صورتش

قسم می داد بابارو

به فاطمه ، به جدش

تو رو خدا مرتضی

زشته میون کوچه

بچه داره می بینه

تو رو به جون بچه

بابا رو دوره کردن

بچه های محله

بابا یهو دوید و

زد تو دیوار با کله

هی تند و تند سرش رو

بابام می زد تو دیوار

قسم می داد حاجی رو

حاجی گوشی رو بردار

نعره های بابا جون

یهو پیچید تو گوشم

الو الو کربلا

جواب بده به گوشم

مامان دوید و از پشت

گرفت سر بابا رو

بابا با گریه می گفت

کشتند بچه هارو

بعد مامانو هلش داد

خودش خوابید رو زمین

گفت که مواظب باشین

خمپاره زد، بخوابین

الو الو کربلا

پس نخودا چی شدن؟

کمک می خوایم حاجی جون

بچه ها قیچی شدن

تو سینه و سرش زد

هی سرشو تکون داد

رو به تماشاچیا

چشاشو بست و جون داد

بعضی تماشا کردن

بعضی فقط خندیدن

اونایی که از بابام

فقط امروزو دیدن

سوی بابا دویدم

بالا سرش رسیدم

از درد غربت اون

هی به خودم پیچیدم

درد غربت بابا

غنیمت نبرده

شرافت و خون دل

نشونه های مرده

ای اونایی که امروز

دارین بهش می خندین

برای خنده هاتون

دردشو می پسندین

امروزشو نبینین

بابام یه قهرمونه

یه روز به هم می رسیم

بازی داره زمونه

موج بابام کلیده

قفل در بهشته

درو کنه هر کسی

هر چیزی رو که کشته

یه روز پشیمون می شین

که دیگه خیلی دیره

گریه های مادرم

یقه تونو می گیره

بالا رفتیم ماسته

پایین اومدیم دروغه

مرگ و معاد و عقبی

کی میگه که دروغه؟

با شمایم کمتر از نامردها!

مرتضی درخشان — Sat, 20 Aug 2011 14:06:13 GMT

محمدحسین جعفریان

بعضی از آنها که خون نوشیده‌اند

ارث جنگ عشق را پوشیده‌اند

عده‌ای « حسن‌القضا » را دیده‌اند

عده‌ای را بنزها بلعیده‌اند

بزدلانی کز هراس ابتر شدند

از بسیجیها بسیجی‌تر شدند

آی، بی‌جانها ! دلم را بشنوید

اندکی از حاصلم را بشنوید

تو چه می‌دانی تگرگ و برگ را

غرق خون خویش، رقص مرگ را

تو چه می‌دانی که رمل و ماسه چیست

بین ابروها رد قناصه چیست

تو چه می‌دانی سقوط « پاوه » را

« باکری » را « باقری » را « کاوه » را

هیچ می‌دانی « مریوان » چیست؟ هان !

هیچ می‌دانی که « چمران » کیست؟ هان !

هیچ می‌دانی بسیجی سر جداست

هیچ می‌دانی « دوعیجی » در کجاست؟

این صدای بوستانی پرپر است

این زبان سرخ نسلی بی‌سر است

تو چه می‌دانی که جای ما کجاست

تو چه می‌دانی خدای ما کجاست

با همانهایم که در دین غش زدند

ریشه اسلام را آتش زدند

با همانها کز هوس آویختند

زهر در جام خمینی ریختند

پای خندقها احد را ساختند

خون‌فروشی کرده خود را ساختند

باش تا یادی از آن دیرین کنیم

تلخ آن ابریق را شیرین کنیم

با خمینی جلوه ما دیگر است

او هزاران روح در یک پیکر است

ما زشور عاشقی آکنده‌ایم

ما به گرمای خمینی زنده‌ایم

گرچه در رنجیم، در بندیم ما

زیر پای او دماوندیم ما

سینه پرآهیم، اما آهنی

نسل یوسفهای بی‌پیراهنیم

ما از این بحریم، پاروها کجاست؟

این نشان ! پس نوش داروها کجاست؟

ای بسیجیها زمان را باد برد

تیشه‌ها را آخرین فرهاد برد

من غرور آخرین پروانه‌ام

با تمام دردها هم خانه‌ام

ای عبور لحظه‌ها دیگر شوید !

ای تمام نخلها بی‌سر شوید !

ای غروب خاک را آموخته !

چفیه‌ها ! ای چفیه‌های سوخته !

این زمین ! ای رملها، ای ماسه‌ها

ای تگرگ تق‌تق قناصه‌ها

جمعی از ما بارها سر داده‌ایم

عده ای از ما برادر داده‌ایم

ما از آتشپاره‌ها پر ساختیم

در دهان مرگ سنگر ساختیم

زنده‌های کمتر از مردارها !

با شما هستم، غنیمت‌خوارها !

بذر هفتاد و دو آفت در شما

بردگان سکه ! لعنت بر شما

بار دنیا کاسه خمر شماست

باز هم شیطان اولی‌الامر شماست

با همانهایم که بعد از آن ولی

شوکران کردند در کام علی

باز آیا استخوانی در گلوست؟

باز آیا خار در چشمان اوست؟

ای شکوه رفته امشب بازگرد !

این سکوت مرده را در هم نورد

از نسیم شادی یاران بگو !

از « شکست حصر آبادان » بگو !

از شکستن از گسستن از یقین

از شکوه فتح در « فتح‌المبین »

از « شلمچه »، « فاو » از « بستان » بگو

ای شکوه رفته ! از « مهران » بگو !

از همانهایی کهسر بر در زدند

روی فرش خون خود پرپر زدند

پهلوانانی که سهرابی شدند

از پلنگانی که مهتابی شدند

ای جماعت ! جنگ یک آیینه است

هفته تاریخ را آدینه است

لحظه ای از این همیشه بگذرید

اندر این آیینه خود را بنگرید.

چه کنم؟

مرتضی درخشان — Fri, 19 Aug 2011 19:25:07 GMT

سید حسن حسینی

شاهد مرگ غم‎انگیز بهارم چه کنم

ابر دلتنگم اگر زار نبارم چه کنم

نیست از هیچ طرف راه برون شد ز شبم

زلف افشان تو گردیده حصارم چه کنم

از ازل ایل و تبارم همه عاشق بودند

سخت دلبسته این ایل و تبارم چه کنم

من کزین فاصله غارت شده چشم توام

چون به دیدار تو افتد سر و کارم چه کنم

یک به یک با مژه‎هایت دل من مشغول است

میله‎های قفسم را نشمارم چه کنم

(بدون عنوان)

مرتضی درخشان — Wed, 03 Aug 2011 13:10:01 GMT

اصغر عظیمی مهر

چندیست جان به حجم تنت جا نمی شود

هِی سرفه می کنی نفست وا نمی شود

بر گُر گرفتن تو نسیمی بر آتش است

اکسیژنی که در نفست جا نمی شود

گرگی گرسنه در ریه ات زوزه می کشد

تعبیر خواب گرگ به رویا نمی شود

دکتر که عکس های تو را دیده بود گفت :

این زخم کهنه است ؛ مداوا نمی شود

در شهر مدتیست که در پیش پای تو

دیگر به احترام کسی پا نمی شود

این پرده های کرکره چون پلک پنجره

چندیست سمت آمدنت وا نمی شود

طعنه زده به دختر تو همکلاسی اش :

این سرفه ها برای تو بابا نمی شود

امواج سینه ی تو به من یاد داده است

دریا بدون موج که دریا نمی شود

دریای بیقرار! تو اسطوره نیستی!!

اسطوره با مبالغه افسانه می شود

جایی که عقل مانع پرواز آدمی ست

عاقل تر آن کسی ست که دیوانه می شود

پروانه از شراره ی آتش به هیچ وجه

"پروا" نکرده است که پروانه می شود

من با تو سوختم که بدانم چه می کشی

« احساس سوختن به تماشا نمی شود»

یادت هست؟

مرتضی درخشان — Fri, 29 Jul 2011 13:30:35 GMT

خدابخش صفادل - نیشابور

رفته بودیم شبی سمت حرم یادت هست‌

خواستم مثل کبوتر بپرم یادت هست‌

توی این عکس به جا مانده عصا دستم نیست‌

پیش از آن حادثه پای دگرم یادت هست‌

رنگ و رو رفته‌‌ترین تاقچه خانه‌مان‌

مهر و تسبیح وکتاب پدرم یادت هست‌

خانه کوچکمان کاهگلی بود، جنون‌

در همان خانه شبی زد به سرم یادت هست‌

قصدکردم که بگیرم نفس دشمن را

و جگرگاه ستم را بدرم یادت هست‌

خواهر کوچک من تند قدم بر می‌داشت‌

گریه می‌کرد که او را ببرم یادت هست‌

گریه می‌کرد در آن لحظه عروسک می‌‌خواست‌

قول دادم که برایش بخرم، یادت هست‌

راستی شاعر همسنگرمان اسمش بود...

اسم او رفته چه حیف از نظرم یادت هست‌

شعرهایش همه از جنس کبوتر، باران‌

دیرگاهی است از او بی‌خبرم یادت هست‌

آن شب شوم، شب مرده، شب دردانگیز

آن شب شوم که خون شد جگرم یادت هست‌

توی اروند، در آن نیمه شب با قایق‌

چارده ساله علی،‌ همسفرم یادت هست‌

ناله‌ای کرد و به یک باره به اروند افتاد

بعد از آن واقعه خم شد کمرم یادت هست‌

سرخ شد چهره اروند و تلاطم می‌کرد

جستجوهای غم‌انگیز ترم یادت هست‌

مادرش تا کمر کوچه به دنبالم بود

بسته‌ای داد برایش ببرم یادت هست‌

بعد یک ماه، همان کوچه، همان مادر بود

ضجه‌های پسرم، هی پسرم یادت هست‌

چادره سال از آن حادثه‌ها می‌گذرد

چارده سال! چه آمد به سرم یادت هست‌

توی این صفحه به این عکس کمی دقت کن‌

توی صف از همه دنبال ترم یادت هست‌

لحظه‌ای بود که از دسته جدا افتادم‌

لحظه‌ای بعد که بی‌بال و پرم یادت هست‌

اتفاقی که مرا خانه‌نشین کرد افتاد

و نشد مثل کبوتر بپرم یادت هست‌